همه ی خشمم، همه ی نداشتنم،همه ی شکستم،همه ی  ندیده گرفتن ِ خواستنم،همه ی بغضم، ،همه ی اشکام...شدن همین رژ لب قرمزی که رو لبام جا خوش کرده...که  همه ی قرمزی  رنگ این رژ از هزاران داد و فریاد و عر عر زدنم گویاتره....

پرستویه  خشمگینی که قرمزی رژ فریادش رو تبدیل به لبخند کرده رو بیشتر دوست دارم...