من آدم خودخواهی هستم.جنگ طلبم شاید . حساس . زود عصبانی میشوم . سر پسر  ِ مردم داد میکشم . و ممکن است با ادمی ازدواج کنم ک به نظرم میتواند اخرین مردی باشد که به زنش خیانت نمیکند . اخلاق غربی ها را ترجیح میدهم . خصوصا توی رابطه ها. آن ها هم قانون های خاص ِ خودشان را دارند خب  . اینجوری نیست ک هر کی هر غلطی خواست بکند . یعنی هر کی هر غلطی خواست میکند , ولی همانقدرم تعهد و چارچوب واین جور چیزها دارند ک بهشان اجازه نمیدهد هر غلطی خواستند بکنند . بگذریم . میخواهم بگویم با اینکه ادم  ِ به شدت غرب زده ای هستم ؛ حتی  حساسیت غربی ها هم روی تهعد و خیانت به دردم نمیخورد . ینی اگر یک روز یکی بهم خیانت کند دو حالت دارد . یا بدون حرف باهاش زندگی میکنم و همچنان دوستش دارم . یا بدون حرف ازش جدا میشوم و میروم پی کارم . این بدون حرف یعنی ازش نمیپرسم چرا این کار را کرد . خب البته که ناراحت میشوم ولی سرزنشش هم نمیکنم حتی . عزاداری میکنم اما جنگ و دعوا نه . سر آخر قبول میکنم . شاید آنقدر ها که باید خوب نبودم , شاید دیگری از من بهتر بود . کار  ِ اشتباه  ِ مرد  ِ قصه به خودش برمیگردد ؛ آنچه به من برمیگردد این است که  " اگه میخواد بره نمیشه جلوشو گرفت " . به نظرم جنگیدن برای این زنده گی , به اندازه ی اشتباه ِ مرد  ِ قصه , حماقت بار است .

از وبلاگ ويو...يكي ماه را خاموش كردش...