انگشت اشاره

* شماره ي پايلت رو ديليت كردم، خيلي وخت پيش. عادت به نگه داشتن شماره ي ادمهايه رفته ندارم. من هيچ چيزي رو از ادمها بايگاني نمي كنم. مگه اينكه ادمه خيلي خاص و خووب بوده باشه برام و موندن هديه ها يا هرچيزي ازش دستم حالم رو خوب كنه. مثه اون كيف فيلي-ه سورمه اي چارخونه اي كه مينا براي تولد پارسالم خريده بود. هنوزم هميشه باهامه و هندزفريمو مي ذارم توش... يا دستمال كاغذيه سولويي كه پايلت بم داد، بعد از ٥-٦ ماه هنوز تو كيفه پولمه. يا دي وي دي-ه فيلمايه پايلت لابه لاي ارشيوم.بودن اينها منو ياده ادم رفته نميندازه، اذيتم نمي كنه يا اشك توو چشمام نمياره. بودن اينها يه انرژي خوبي از روزهايه خوبه گذشته، حس هاي خوبه گذشته برام داره. و حتي دلتنگي هم برام نمياره... من ادمه دلتنگ شدن و غصه ي روزايه رفته رو خوردن نيستم. من براي روزهايه خوب گذشته خوشحالم. خوشحالم كه ادمي بودم كه همچين لحظه ها و حسايه خوبي رو تجربه كردم. سعيمو مي كنم حفظ شه اما اگه رفت، هيچ وخ تمام روزهايه بعديمو براش عزا نمي گيرم. براي از دست رفتنش گريه هم مي كنم اما فكر نمي كنم بهترين چيزه زندگيم بوده و ديگه تمومه... بعد از اشك ريختنم، مي دونم كه اتفاقا و روزايه بهتري برام پيش خواهد اومد...

اني وي، شماره ي پايلت رو ديليت كرده بودم. مسج داده. كه ديشب خوابت رو ديدم، همه چي خوبه؟ گفتم بله. شما؟ گفته مهم نيس. مهم اينه كه خيالم راحت باشه خوبي...گفته بعضي وقتا خيلي دلم برات تنگ مي شه. گفتم پايلت؟ گفته هوم... 

**اين روزها توي رويا زندگي مي كنم... جوري توي خونه ي نو زندگانيم رو شروع كردم كه اصن انگار جز اينجا، جايه ديگه خونه ي من نبوده... انقد عين ٢٣ سال مطمئن بودم كه خونه ي ما، خونه ي ما نيست...و من به خيلي چيزهايه ديگه مطمئنم.به خيلي حسا واتفاق هاي ديگه... فقط بايد صبر كرد.فقط بايد منتظر موند.... زمان مناسب اقا.زمان مناسب