از همه ي كسايي كه دوستشون دارم، متنفرم...چون ضعيفم مي كنن.
هرچي ك تو دستامه مي بخشم، دنيايه من شعرامه مي بخشم....اينجاش كه معين مي گه دنياي من شعرامه...شعرام ُ مي بخشم، اشكام مي ريزن.يه جوري مي گه كه داره هممممه ي دنياش رو مي بخشه. من واقعن به هق هق مي افتم اينجايه موزيك
الان دارم گريه مي كنم، اين مدلي كه مي خوام نه به جانان بگم نه به سمي، نه به زهرا لابه لاي گريه هاي از صب كه تا همين الان بغضم بند نيومده، راست برم توو شيكمه اقاهه....اخخخخخ وقتي داريوش مي گه: تمام ناتمام من، با تو تمام مي شود...يني عاشقانه تر داريم؟ بيشتر از اين مي شه مرد؟همه ي اينا رو گوش مي كنم، بالشت-م خيس مي شه، خودم توو اين بغض و اشكا غرق مي شم اما هيچي نمي گم به اقاهه...كاش بتونم، كاش بتونم جلوي خودم رو بگيرم كه پرتش نكنم از زندگيم بيرون.بعد فك مي كنم اگه پرتش كنم بيرون هم هيچي درست نمي شه، هيچي عوض نمي شه.هيچي اتفاق نمي افته.من شدم يه منه خالي كه ميمايه عزيزم تو رو مي شماره و فك مي كنه با تو تمرين عاشقي كنه.كه بسه هي ادم بيرون كردن و ادم وارد كردن. و فك مي كنم خب بري،كه چي؟ من اينهمه خواستنت رو اخه كجا بذارم لعنتي؟بعد مي گم مي فهممش، خب اكسش بش خيانت كرده سختشه بياد جلو. يه دفعه گفتم غلط كردي انقد ادما رو درك مي كني . پايلت رو واسه ندونستن هاشو پارادوكساش درك كردي، امير رو درك كردي واسه همه نگاه هاش و دلبرياش كه تهش بگه با كسه ديگه ست و دير به تو برخورده، مينا رو درك كردي كه افكارتون بهم نمي خوره ديگه....مرده شور من ُ همه ي درك كردنام رو ببرن